Αντιασφυξιογόνο κάλεσμα

Η FairCoop εκφράζει την αλληλεγγύη της και στηρίζει το Μακάο, μία συλλογικότητα που απειλείται με έξωση από τις δημοτικές αρχές του Μιλάνο

Το Μακάο, ως ανεξάρτητο κέντρο τεχνών, πολιτισμού και έρευνας, πειραματίζεται χρόνια με νέες μορφές κοινωνικής πρόνοιας από τα κάτω, για την προώθηση του πολιτισμού και των κοινών. 

Η FairCoop και το Μακάο συνεργάζονται συλλογικά αναπτύσσοντας δίκτυα επαφών, δημιουργώντας οικονομικά και τεχνικά εργαλεία και χρησιμοποιώντας κρυπτονομίσματα για τη διάδοση πρακτικών κυκλικής οικονομίας, εστιάζοντας πάντα στην ποιότητα ζωής. 

Στην ανακοίνωση που συντάχθηκε από τη συλλογικότητα του Μακάο, και την οποία αναδημοσιεύουμε εδώ, αποκαλύπτεται ένα πολύ επικίνδυνο γνωστό μοτίβο: Από τη μία πλευρά, η άνοδος της ξενοφοβικής αυταρχικής δεξιάς στην Ευρώπη. Από την άλλη, η εθελοτυφλούσα νεοφιλελεύθερη αριστερά που συχνά προετοίμασε το έδαφος κι έστρωσε το δρόμο για όλα αυτά. Η εικόνα που προκύπτει δεν γίνεται να μας αφήσει αδιάφορους.

το τρομερότερο, σημειώνουν, δεν είναι τόσο η απώλεια του χώρου, όσο η αίσθηση ασφυξίας: καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των πολιτών, η κοινωνική δικαιοσύνη, το δικαίωμα στη σύγκρουση και τη δημιουργία, την αυτοδιάθεση του σώματος και την ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας, η ίδια η ζωή όπως αξίζει να τη ζούμε.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

(Ακολουθεί η καταγγελία που δημοσιεύτηκε από τη συλλογικότητα του Μακάο)

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Σε αυτήν την χρονική στιγμή, επιθυμούμε να εκφραστούμε όσο πιο απερίφραστα γίνεται, δεν είναι ώρα για μετριοπαθείς ρητορικές και υπεκφυγές. Κρίνονται εδώ πολλά για να μη μιλήσουμε ευθέως αποφεύγοντας αυτού του είδους την ουδετερότητα και τα μισόλογα, που στόχο έχουν μόνο να διαφυλάξουν κάποιων τη βολή. Ναι, το Μακάο κινδυνεύει, όπως άλλωστε και όλο το Μιλάνο. Διακυβεύεται η ουσιαστική δυνατότητα να φανταζόμαστε και να δημιουργούμε πηγαίους πολιτικούς χώρους από τις ανθρώπινες ανάγκες κι επιθυμίες.

Δεν πρόκειται μόνο για την υπεράσπιση τοπίων και διαδρομών, όσο κι αν τα έχουμε αγαπήσει:

Την Παρασκευή 14 Σεπτέμβρη, μάθαμε από την ANSA ότι ο δήμος του Μιλάνου εκχωρεί/πουλάει τα κτίρια Αρτ Νουβό της Viale Molise στο επενδυτικό ταμείο που διαχειρίζεται η BNP Paribas. Ο μηχανισμός είναι απλός: με την εκχώρηση, ο δήμος θα έχει την ευκαιρία να εντάξει στον ισολογισμό την αξία των κτιρίων που συμπεριλαμβάνονται στο ταμείο, και να "επιδιώξει" να βγάλει κέρδος από την πώληση δημόσιας περιουσίας. Το ταμείο, που θα έτρεχε ως τον Δεκέμβριο, έχει καταλήξει έως τώρα στην πώληση κάποιων μόνο από τα κτίρια που του έχουν παραχωρηθεί. Ο δήμος του Μιλάνου αποφάσισε να το διευρύνει και να επιμηκύνει τη διάρκειά του, με την ελπίδα να πετύχει μια καλή στιγμή στην αγορά ακινήτων, ώστε να μη χρειαστεί να πληρώσει πάλι στην τράπεζα τα κτίρια που δεν έχουν πουληθεί. Με αυτόν το σκοπό συμπεριλήφθησαν στην επέκταση του ταμείου τα κτίρια της Viale Molise, συμπεριλαμβανομένου του Μακάο, για μια συνολική αξία άνω των 22 εκατομμυρίων ευρώ. Και, όπως συμβαίνει με τους πλειστηριασμούς, η τιμή εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα του κτιρίου, κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είναι άδειο και να έχει καθαριστεί πριν την πώληση. 

Έτσι: το χρέος στη δημόσια διοίκηση αυξάνεται και ο δήμαρχος "καθαρίζει" και πουλάει το Μακάο για τον προϋπολογισμό.

Παραμένει για μας αδιανόητο το γεγονός ότι, αυτή η διοίκηση (μια από τις λίγες εναπομείνασες κυβερνήσεις "αριστερής πτέρυγας" στην Ιταλία) αποφασίζει να ακυρώσει μια πολιτική αντιπαράθεση που διαρκεί χρόνια σχετικά με τη διαχείριση των δημοσίων πόρων ως κοινό αγαθό, την αυτο-οργάνωση και την ατομική αυτοδιάθεση, απαξιώνοντάς την με τρόπο πατερναλιστικό κι επαρχιώτικο ως "ανάγκη για έναν χώρο συγκέντρωσης  των νέων". Και το κάνουν προφασιζόμενοι ουδετερότητα: περί προϋπολογισμού το μη χείρον βέλτιστον για λόγους ανωτέρας βίας. 

Αν κι επεδίωξαν να εξοικειωθούμε με αυτήν την ισοπέδωση, έχουμε κουραστεί να νιώθουμε στο πετσί μας την "ανώτερη βία", ενόσο αυτό το "βέλτιστο" συνεχίζει να υπηρετεί λόμπι, οικονομικούς θεσμούς και εταιρίες και το "μη χείρον" είναι η φρίκη στα στρατόπεδα βασανιστηρίων της Λιβύης, το σύμφωνο σύμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών (DDL Cirinnà), η κατάργηση του άρθρου 18 περί παράνομης απόλυσης εργατών και του Καλού Σχολείου, το τρομερό ποσοστό γυναικείων θανάτων στο σπίτι, η πράξη περί δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, ο μόνιμος οικονομικός εκβιασμός κάτω από τον οποίο ζούμε μέρα με τη μέρα. 

Αυτή η νοοτροπία του "λιγότερο κακού" μας ενέπλεξε σε ένα συντηρητικό, αντιδραστικό σενάριο, προετοιμάζοντας την συντριπτική άνοδο της δεξιάς, γυρνώντας μας δεκαετίες πίσω, σε καιρούς όπου η γυναίκα ήταν "Γυναίκα", οι ασυμβίβαστοι άνθρωποι κρύβονταν, οι αντιφρονούντες φυλακίζονταν και τα τραίνα έφταναν στην ώρα τους. 

Στη σχέση πολιτών και δήμου χρειαζόμαστε διοικητικά στελέχη ικανά να διακινδυνεύσουν έναν άλλο διάλογο. Στη Νάπολη, αλλά όχι μόνο στη Νάπολη: στη Βαρκελώνη και το Λονδίνο, για να παραθέσουμε δύο από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις της Ευρώπης, ο πολιτικός διάλογος δεν αποτελεί παραχώρηση από έναν φιλεύσπλαχνο πατέρα προς τα παιδιά του όπως δηλώνει στην ανακοίνωσή του ο σύμβουλος Τάσκα.

Τα τελευταία χρόνια,  σταθήκαμε με σοβαρότητα απέναντι σε αυτήν την πολιτική πρόκληση, διακινδυνεύσαμε, φτάσαμε ακόμα και να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι με τους θεσμούς, προσφέροντας τις δεξιότητές μας και την (απλήρωτη) εργασία μας για να δημιουργήσουμε καινοτόμα νομικά εργαλεία με τον σαφή στόχο βάλουμε το Μιλάνο στο χορό των πιο καινοτόμων πόλεων της Ευρώπης. Όχι μόνο γιατί αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο επιθυμούμε να ζήσουμε, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι είναι ο μοναδικός τρόπος να υψώσουμε ανάστημα στην πρόκληση της κυρίαρχης δεξιάς και να μη δούμε το Μιλάνο να υποκύπτει στην εξουσία της. 

Αυτό που μας εξωθεί, το τρομερότερο, δεν είναι τόσο η απώλεια του χώρου, όσο η αίσθηση ασφυξίας: καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των πολιτών, η κοινωνική δικαιοσύνη, το δικαίωμα στη σύγκρουση, τη δημιουργία, την αυτοδιάθεση, την ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας, η ίδια η ζωή όπως αξίζει να τη ζούμε.

Δεν είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει πλέον δεξιά κι αριστερά. Αν και η πραγματικότητα σήμερα είναι πιο περίπλοκη, αυτή η λανθασμένη αφήγηση είναι ένας από τους λόγους που υφιστάμεθα κάθε έκπτωση δικαιωμάτων, χώρων και προοπτικών. Η δεξιά και η αριστερά σίγουρα υπάρχουν, αλλά η πρώτη βλέπει σήμερα καθαρά το μέλλον, ενώ η δεύτερη πάει στα τυφλά. 

Το θέμα είναι ότι δεν μπορούμε πλέον να ζήσουμε μέσα σε αυτό το παραμύθι θανάτου, δεν θα επιτρέψουμε σε μια "αριστερή" διοίκηση να μας σύρει σ' αυτόν τον τάφο. Για να μην παραδοθεί και αυτή η πόλη στα σκοτάδια του "Σαλβίνι", πρέπει πραγματικά να μπορέσει να φανταστεί κάτι άλλο. Και για να υπάρξει κάτι άλλο, ό,τι υπάρχει τώρα, πρέπει να αφανιστεί και να πεθάνει.

Μιλάμε για μια κηδεία. Σας προσκαλούμε,  - εσάς που θέλετε να φανταστείτε, να προκαλέσετε, να επιλέγετε-, στο Ρέκβιεμ για τη Νεοφιλελεύθερη Αριστερά, που θα λάβει χώρα στις 5 Οκτ, ώρα 18:30, εμπρός από το  Palazzo Marino. Θα είναι μια κοσμική ιεροτελεστία και θα είναι για όλους.

 

Brought to you by the multi-lingual FairCoop community. Visit the FairCoop main website or FairCoin. | CMS Login

To top